سلام

  سوالی که میخوام از شما بپرسم این هست که چرا دوچرخه سواران (مخصوصا سایکلتوریست ها)

  در همه جای ایران با اینکه همدیگه رو ندیده اند با هم صمیمی و خیلی راحتند و تا جایی که

  بتونن به هم کمک میکنند و همه رو جزء خانواده خود میدونن!!!

  و هرچه قدر تجربه شان بیشتر باشه انساهای خاکی و افتاده تری هستند و هیچوقت به کسی فخر

  نمی فروشند که بگویند ما بیشتر میدونیم و تجربه مان بیشتر هست!

  نظر شما چیه؟....